Jak dodawać aplikacje w systemie Linux

W tym poście podcniemy każdy z możliwych sposobów instalacji programu w systemie Linux. Biorąc pod uwagę, że Ubuntu jest najpopularniejszą dystrybucją Linuksa, szczególnie wśród tych, którzy dopiero zaczynają „zanurzać się” w „świecie Linuksa”, ten mini tutorial, skierowany właśnie do „początkujących”, skupi się wyłącznie na Ubuntu. W każdym razie ten samouczek działa również dla wszystkich dystrybucji opartych na Debianie i Ubuntu (ponieważ wszystkie używają pakietów .DEB), a niektóre ogólne programy i koncepcje będą działać również w innych dystrybucjach.


W Ubuntu istnieje kilka sposobów dodawania, usuwania lub aktualizowania aplikacji systemowych.
Należy pamiętać, że nie wszystkie aplikacje dostępne dla Ubuntu są domyślnie dostępne do zainstalowania. Konieczne będzie włączenie możliwości ręcznego instalowania niektórych aplikacji.
Główne sposoby instalowania aplikacji to:

  • Centrum oprogramowania Ubuntu. Prosta aplikacja, za pomocą której możesz w bardzo prosty sposób dodawać lub usuwać pakiety z systemu.
  • Program Synaptic. Dzięki Synaptic możesz mieć większą kontrolę nad programami instalowanymi w systemie. A także większą ich liczbę. UWAGA: W tej chwili Synaptic używa apt-get.
  • Program Adept. Adept to wersja Synaptic dla KDE zawarta w Kubuntu.
  • Programy apt-get lub aptitude. Są to bardziej zaawansowane programy, które działają w trybie terminalowym. Są bardzo wydajne, a także pozwalają między innymi dodawać i usuwać aplikacje z systemu. (Aptitude jest bardziej kompletny niż apt-get, zapamiętuje pobrane biblioteki i odinstalowuje je, jeśli są przestarzałe). Aby wyświetlić pomoc dla dowolnego programu działającego w trybie terminalowym: (man nombre_del_programa). Przykład: man aptitude
  • Pakiety deb. Pliki z rozszerzeniem .deb to pakiety aplikacji już przygotowane do łatwej instalacji w systemie Ubuntu.
  • Pliki binarne. Pliki z rozszerzeniem .bin to programy wykonywalne w systemie Linux.
  • Uruchom pliki. Pliki z rozszerzeniem .run są zwykle kreatorami instalacji w systemie Linux.

Teraz zobaczymy każdy z nich z jego osobliwościami.

Poprzez programy

Centrum oprogramowania Ubuntu

Program Centrum oprogramowania Ubuntu w Ubuntu jest to najłatwiejszy sposób instalowania lub usuwania programów. Jest też najbardziej ograniczony.

Program można znaleźć pod adresem Menu aplikacji> Centrum oprogramowania Ubuntu

(1) Aby zainstalować aplikacje, wybierz jedną z kategorii wyświetlanych na głównym ekranie programu. Spowoduje to zaktualizowanie okna wyświetlającego programy dostępne z tej kategorii. Teraz wystarczy wyszukać program, który chcesz zainstalować i dwukrotnie go kliknąć. W oknie pojawi się jego opis i będzie można go zainstalować, naciskając przycisk Instaluj.

(2) Jeśli nie wiesz, w której sekcji znajduje się program, którego szukasz. Wpisz nazwę aplikacji, którą chcesz zainstalować, w polu wyszukiwania w prawym górnym rogu. W miarę wpisywania nazwy programu lista potencjalnych kandydatów będzie się zmniejszać, aż znajdziesz tego, którego szukałeś.

(3) Klikając „Zainstalowane oprogramowanie” po lewej stronie, uzyskasz dostęp do listy wszystkich programów, które zainstalowałeś w swoim systemie. Jeśli chcesz odinstalować którykolwiek z nich. Wystarczy kliknąć dwukrotnie, a okno się zaktualizuje, pokazując opis programu i umożliwiając jego odinstalowanie.

Tutaj możesz zobaczyć wyjaśnienie w formacie wideo.

Menedżer pakietów Synaptic

Synaptic Jest to zaawansowany system do instalowania lub usuwania aplikacji z systemu. Środowisko jest graficzne, podobnie jak w Centrum oprogramowania Ubuntu, ale znacznie bardziej wydajne. Dzięki Synaptic masz pełną kontrolę nad pakietami (aplikacjami) zainstalowanymi w Twoim systemie.

Aby uruchomić Synaptic, wybierz System -> Administracja -> Synaptic Package Manager. Ten menedżer pakietów pozwoli nam zainstalować, ponownie zainstalować i usunąć pakiety w bardzo prosty graficzny sposób.

Ekran Synaptic jest podzielony na 4 sekcje.

Dwie najważniejsze to lista kategorii (1) po lewej stronie i po stronie opakowań (3) Po prawej stronie.

Wybranie paczki z listy spowoduje wyświetlenie jej opisu (4).

Aby zainstalować pakiet, wybierz kategorię, kliknij prawym przyciskiem myszy żądany pakiet i wybierz „wybierz, aby zainstalować"Albo zrób podwójne kliknięcie w nazwie pakietu.

Zaznacz w ten sposób wszystkie pakiety, które chcesz zainstalować w systemie i kliknij Zastosuj, aby kontynuować ich instalację. Synaptic pobierze teraz niezbędne pakiety z repozytoriów w Internecie lub z instalacyjnej płyty CD.

Możesz także użyć przycisku Wyszukaj, aby znaleźć pakiety, które chcesz zainstalować.

Klikając przycisk wyszukiwania, możemy wyszukiwać programy według nazwy lub opisu. Po zlokalizowaniu programu, który chcemy zainstalować, klikamy go dwukrotnie, aby go zainstalować. Jeśli chcemy usunąć program, wszystko, co musimy zrobić, to kliknąć go prawym przyciskiem myszy i wybrać usuń lub usuń całkowicie.

Aby zmiany zostały zastosowane, należy kliknąć przycisk Zastosuj.

System instalacji oprogramowania w Ubuntu jest bardzo wydajny i wszechstronny. W repozytoriach aplikacje są zorganizowane w „pakiety”. Każdy pakiet ma inne, od których zależy jego prawidłowe działanie. Synaptic zajmie się rozwiązaniem tych zależności i zainstalowaniem niezbędnych pakietów. Ale nie tylko to. W pakietach aplikacji wskazane są również inne pakiety, które choć nie są niezbędne do działania aplikacji, którą chcemy zainstalować, to są przydatne. To są "zalecane pakiety".

Możemy skonfigurować Synaptic do rozważenia tych pakietów «Zalecana»Tak jakby były zależnościami i dlatego też zainstaluje je automatycznie.

Uruchom Synaptic i przejdź do Ustawienia> Preferencje, w Tab Ogólne Zaznacz pole „Traktuj zalecane pakiety jako zależności”.

Tutaj możesz zobaczyć wyjaśnienie w formacie wideo.

Doświadczony administrator-ekspert

Użytkownicy Kubuntu mają odpowiednik Synaptic, zwany Doświadczony administrator-ekspert. Można go znaleźć w menu KDE> System> Administrator-ekspert. Operacja jest bardzo podobna do Synaptic.

Administrator-ekspert

Korzystając z pola wyszukiwania, możesz wyszukiwać pakiety zarówno według nazwy, jak i opisu. Dwukrotne kliknięcie elementu wyniku listy powoduje zaznaczenie go do zainstalowania.
Zależności pakietu można zobaczyć, przeglądając jego właściwości („szczegóły”).

Możemy zarządzać repozytoriami w trybie adepta, klikając menu adept, a następnie zarządzając repozytoriami

Oprogramowanie Kubuntu : tutaj są (główne, wszechświatowe, ograniczone, wieloświatowe) i jeszcze jedno, gdzie znajdują się kody źródłowe, a także rozwijane menu do wyboru, skąd lub z którego serwera będziemy pobierać.

Oprogramowanie innych firm: Tutaj możemy dołączyć dodatkowe repozytoria stron trzecich lub cdrom.

aktualizacje: Aktualizacje Kubuntu, możemy wybrać aktualizacje, które będzie przeglądać adept, konfigurujemy również aktualizacje automatyczne, możemy je zainstalować bez powiadamiania nas, pobrać je po cichu lub po prostu powiadomić, że są aktualizacje.

Uwierzytelnianie: Oto klucze do podpisów plików, które pobieramy z repozytoriów, również jeśli znajdziemy repozytorium strony trzeciej, które nas interesuje i obsługuje podpisy, możemy je dołączyć, pobierając plik podpisu ze strony internetowej lub ftp do dowolnego katalogu i zaimportuj go lub dołączamy, klikając przycisk „Importuj plik klucza ...”

Po dodaniu lub usunięciu repozytoriów, aby system mógł przyjąć zmiany, musimy kliknąć przycisk sprawdź aktualizacje.

aptitude i apt-get

Chociaż możemy instalować programy graficznie, jak widzieliśmy w poprzednich punktach, zawsze możemy użyć terminala do zainstalowania dowolnego programu.

Wielu nowym użytkownikom ta opcja może wydawać się nieco bardziej skomplikowana i nieco tajemnicza. Nic nie jest dalsze od rzeczywistości; kiedy się do tego przyzwyczaisz, jest to znacznie wygodniejsze, łatwiejsze i szybsze.
Istnieją dwa sposoby instalowania programów w trybie tekstowym: z uzdolnienie i apt-get.

Oba programy są bardzo podobne, z wyjątkiem jednego szczegółu: aptitude pamięta zależności, które zostały zastosowane podczas instalacji pakietu. Oznacza to, że jeśli zainstalujesz lub zaktualizujesz aplikację za pomocą aptitude, a następnie zechcesz odinstalować, aptitude usunie program wraz ze wszystkimi jego zależnościami (z wyjątkiem sytuacji, gdy są używane przez inne pakiety). W przypadku instalacji w środowisku graficznym apt-get lub Synaptic, deinstalacja usunie tylko określony pakiet, ale nie usunie zależności.


Używać

Otwieramy terminal przez Aplikacje -> Akcesoria -> Terminal.

  • Zainstaluj pakiety:
$ Sudo apt-get install
  • Odinstaluj pakiety:
$ sudo apt-get usuń
  • Odinstaluj pakiety (w tym pliki konfiguracyjne):
$ Sudo apt-get purge
  • Zaktualizuj listę dostępnych pakietów:
$ sudo apt-get update
  • Zaktualizuj system dostępnymi aktualizacjami pakietów:
$ Sudo apt-get upgrade
  • Uzyskaj listę opcji poleceń:
$ sudo apt-uzyskaj pomoc


Instaluj pakiety bez internetu

Na komputerze z dostępem do Internetu i niezainstalowanym programem / pakietem, którego potrzebujemy, możemy pobrać pakiety wraz z ich zależnościami (jeszcze nie zainstalowane) za pomocą tych dwóch poleceń:

sudo aptitude clean sudo aptitude install -d nazwa_pakietu

Gdy instalujemy pakiet przez aptitude / apt, pozostaje on w określonym folderze. Za pomocą pierwszego polecenia usuwamy te pakiety z komputera (nie ma to wpływu na już wykonane instalacje).

Drugie polecenie pobierze żądany pakiet i potrzebne mu zależności, ale go nie zainstaluje. Teraz idziemy do "/ var / cache / apt / archives" i widzimy te pakiety. Kopiujemy je, przenosimy na komputer, który nie ma połączenia i instalujemy poprzez dwukrotne kliknięcie na każdym z nich lub w konsoli:

sudo dpkg -i nazwa_pakietu

Pamiętaj, że jeśli istnieją zależności, musisz je najpierw zainstalować. Może się również zdarzyć, że niektóre z tych zależności zostały już zainstalowane na komputerze z Internetem, więc nie zostaną pobrane.

Jeśli na komputerze z internetem jest już zainstalowany, można go odinstalować za pomocą polecenia „aptitude remove” (bez czyszczenia) i usunąć „-d” z późniejszej „aptitude install”. W ten sposób najpierw go odinstalowujemy, a następnie pobieramy i instalujemy. W ten sposób na komputerze z Internetem nadal będzie zainstalowany program dokładnie taki sam, jak przed jego odinstalowaniem.

Aby rozwiązać i zapobiec ewentualnym problemom związanym z zależnościami, możemy przejść do Synaptic komputera z internetem, szukamy żądanego pakietu, klikamy prawym przyciskiem myszy na dany pakiet, wchodzimy właściwości i wybierz kartę Zależności. Tam widzimy pakiety, których potrzebujemy, aby poprawnie zainstalować pakiet na komputerze bez internetu.

Opcjonalnie możemy również pobrać dyski Debiana, które zawierają wiele programów i pakietów .deb, co czyni je kompatybilnymi z Ubuntu, wpisujemy tylko pochodzenie oprogramowania i klikamy dodaj cd-rom.

Korzystanie z plików

Pakiety deb

Innym sposobem instalacji aplikacji w systemie są pakiety już przygotowane do zainstalowania oraz z rozszerzeniem deb.
Aby zainstalować te pakiety, po prostu musisz to zrobić podwójne kliknięcie na pliku w przeglądarce Nautilus, a aplikacja uruchomi się automatycznie gdebi, który zajmie się zainstalowaniem pakietu i wyszukaniem zależności od innych pakietów, które mogą być potrzebne do jego poprawnej instalacji.

Jeśli wolimy, można je również zainstalować za pomocą wiersza poleceń, używając polecenia dpkg:

sudo dpkg -i .deb

W takim przypadku będziesz musiał również ręcznie zainstalować możliwe zależności pakietu.
Tego samego polecenia można również użyć do odinstalowania pakietu:

sudo dpkg -r


Konwertuj pakiety RPM na Deb

Niektóre dystrybucje GNU / Linux, takie jak Red Hat, SUSE i Mandriva, używają pakietów .rpm zorganizowanych inaczej niż pakiety Debian i Ubuntu .deb.

Aby zainstalować te pakiety, musisz najpierw przekonwertować je do formatu .deb. W tym celu używana jest aplikacja obcy, który można zainstalować za pomocą jednej z metod opisanych w tym artykule. Aplikacja obcy jest używany w następujący sposób:

Otwieramy terminal (Aplikacje> Akcesoria> Terminal) i wykonaj następującą instrukcję:

sudo obce .rpm

W ten sposób program tworzy plik z nazwą pakietu, ale z rozszerzeniem .deb, który można zainstalować zgodnie z objaśnieniem dotyczącym pakietów Deb.

Pakiety autopackage (rozszerzenie .package)

Projekt Autopakiet narodził się z myślą o ułatwieniu instalacji aplikacji w systemie Linux niezależnie od używanej dystrybucji i pulpitu. Dlatego używa go wiele projektów, takich jak Inkscape.

Instalacja pliku .package po raz pierwszy jest bardzo łatwa. Wystarczy postępować zgodnie z poniższymi instrukcjami (strona projektu również wskazuje, jak to zrobić).

Po pobraniu pliku musimy nadać mu uprawnienia do wykonywania, kliknąć dwukrotnie plik i powiadomienie, w którym prosi Chcesz uruchomić __ czy wyświetlić jego zawartość? musimy kliknąć bieg. Gdy to zrobisz, uruchomi się instalator programu Autopakiet i zawartość opakowania.
Po zainstalowaniu programu Autopakiet, następny plik tego typu, który chcesz zainstalować, po prostu kliknij go dwukrotnie, nie wykonując żadnej z powyższych czynności.

Pliki binarne

Pliki z rozszerzeniem .bin są plikami binarnymi. Nie zawierają zestawu programów ani bibliotek, takich jak pakiety, ale są samym programem. Zwykle programy komercyjne są rozprowadzane w ramach tego systemu, który może, ale nie musi, być darmowy, ale zazwyczaj nie jest bezpłatny.
Kiedy pobierzemy plik tego typu i zapiszemy go w systemie, nie będzie miał uprawnień do uruchomienia.

Dlatego pierwszą rzeczą, którą musimy zrobić, jest zezwolenie temu plikowi na uruchomienie. Wyświetlamy menu kontekstowe pliku i wybieramy opcję właściwości. Wybieramy zakładkę Uprawnienia i zobaczymy, że plik ma uprawnienia do odczytu i zapisu dla właściciela, ale nie do wykonania. Aktywujemy pole, aby nadać uprawnienia do wykonywania i zamknąć okno.

 Teraz, gdy daliśmy uprawnienia do pliku, aby móc go wykonać, zrób kliknij dwukrotnie. Gdy to zrobisz, pojawi się okno z kilkoma opcjami. Wybierać bieg.

Aby to zrobić z terminala:

Nadajemy uprawnienia do wykonania pliku:

sudo chmod + x .bin

Instalujemy plik binarny:

$ sudo ./.bin

Uruchom pliki

Pliki .biegać są to kreatory, zazwyczaj grafiki, które pomagają w instalacji. Aby je wykonać, wystarczy wpisać w terminalu:

sh ./.uciekaj

Zwykle w przypadku, gdy potrzebujesz uprawnień superużytkownika (zwanego także administratorem lub korzeń) zapyta o hasło; jeśli nie, po prostu dodaj zamówienie sudo przed poleceniem, które wyglądałoby tak:

sudo sh ./.run

Twórz aplikacje z kodu źródłowego

Czasami znajdziesz aplikacje, które nie zapewniają pakietów instalacyjnych i musisz skompilować je z kodu źródłowego. Aby to zrobić, pierwszą rzeczą, którą musimy zrobić w Ubuntu, jest zainstalowanie meta-pakietu o nazwie build-essential, używając jednej z metod opisanych w tym artykule.

Ogólnie kroki, które należy wykonać, aby skompilować aplikację, są następujące:

  1. Pobierz kod źródłowy.
  2. Rozpakuj kod, zwykle jest on spakowany za pomocą programu tar skompresowanego za pomocą gzip (* .tar.gz) lub bzip2 (* .tar.bz2).
  3. Wejdź do folderu utworzonego przez rozpakowanie kodu.
  4. Uruchom skrypt skonfigurować (Służy do sprawdzania charakterystyk systemu, które mają wpływ na kompilację, konfigurowania kompilacji zgodnie z tymi wartościami i tworzenia pliku makefile).
  5. Uruchom polecenie robićodpowiedzialny za kompilację.
  6. Uruchom polecenie sudo zainstaluj, który zainstaluje aplikację w systemie, lub jeszcze lepiej, zainstaluj pakiet checkinstall, i biegnij sudo checkinstall. Ta aplikacja tworzy pakiet .deb, aby nie trzeba było go kompilować następnym razem, chociaż nie zawiera listy zależności.

Zastosowanie checkinstall Ma to również tę zaletę, że system będzie śledził zainstalowane w ten sposób programy, ułatwiając również ich odinstalowanie.

Oto pełny przykład uruchomienia tej procedury:

tar xvzf sensor-applet-0.5.1.tar.gz cd sensor-applet-0.5.1 ./configure --prefix = / usr make sudo checkinstall

Treść artykułu jest zgodna z naszymi zasadami etyka redakcyjna. Aby zgłosić błąd, kliknij tutaj.

5 komentarzy, zostaw swoje

Zostaw swój komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*

*

  1. Odpowiedzialny za dane: Miguel Ángel Gatón
  2. Cel danych: kontrola spamu, zarządzanie komentarzami.
  3. Legitymacja: Twoja zgoda
  4. Przekazywanie danych: Dane nie będą przekazywane stronom trzecim, z wyjątkiem obowiązku prawnego.
  5. Przechowywanie danych: baza danych hostowana przez Occentus Networks (UE)
  6. Prawa: w dowolnym momencie możesz ograniczyć, odzyskać i usunąć swoje dane.

  1.   Tomas35 powiedział

    Po prostu bardzo dziękuję, że pomogłem w tym moim pierwszym pininos w ubuntus

  2.   Użyjmy Linuksa powiedział

    Nie ma za co, Thomas!
    Pozostajemy do Twojej dyspozycji, jeśli chcesz zaproponować nowe tematy na blogu.
    Twoje zdrowie! Paweł.

  3.   Mauro powiedział

    Super kompletne, zwięzłe i przejrzyste samouczki! Dzięki!

  4.   Manuel. powiedział

    Dziękuję bardzo, bardzo ciekawy post.
    Kontynuuj w ten sposób z korzyścią dla początkujących, takich jak ja.
    Jeszcze raz dziękuję.

  5.   Mindundi powiedział

    Bardzo dziękuję za korepetycje.
    Twoje zdrowie!.