Jedną z rzeczy, które najbardziej lubię w Arch Linux i jego pochodnych jest ogromna łatwość tworzenie pakietów do późniejszej instalacji w systemie, w przeciwieństwie do znanych deb Debiana / Ubuntu / Linux Mint / etc to chaos (a jeśli są to biblioteki, nie mówię ci).
Podstawowy szablon wyglądałby tak:
# Maintainer:
pkgname=
pkgver=
pkgrel=
pkgdesc=
arch=()
url=
license=()
groups=()
depends=()
makedepends=()
source=()
md5sums=()
build() {
...
}
package() {
...
}
Teraz wyjaśnię każdy parametr:
- # Opiekun: W nim umieszczane jest nazwisko opiekuna pakietu
- nazwapakietu: Nazwa pakietu. Może zawierać tylko litery, cyfry, -, _ i +
- pkwer: wersja pakietu. pe 1.0.0
- pakiet: przegląd programu lub pakietu. pe 1
- ozpak.: opis pakietu.
- łuk: architektura programu: może to być dowolna (dla każdego), i686 i x86_64, czyli dowolna dla pakietów niewymagających kompilacji, takich jak programy bash czy python. Jeśli jest to program, który tego potrzebuje (na przykład programy w C lub C ++), musisz wskazać i686, jeśli jest przeznaczony dla 32 bitów lub x86_64 dla 64 bitów. Generalnie jeśli jest kompatybilny z obydwoma to jest ustawiony (i686, x86_64)
- URL: adres URL do oficjalnej strony programu. Wskazane jest, aby to umieścić.
- licencja: licencja na program. np. GPL3
- grupy: grupy, do których należy pakiet. groups = ('system')
- zależy: w nim wskazujemy pakiety, które są potrzebne do wykonania programu. pependens = ('python2' 'pygtk')
- uzależnione: zależności, które są wymagane tylko do skompilowania pakietu. Jeśli kod ma zostać pobrany z menadżera wersji, wskazane jest, aby go umieścić. pe: makedepends = ('git')
- źródło: w nim wskazujemy pliki niezbędne do utworzenia pakietu. Z reguły jest to adres URL pakietu, który zawiera kod, poprawkę, plik .desktopt, ikony itp. pe: source = (pacsyu.desktop)
- sumy md5: oto sumy md5 plików wskazanych w źródle. Aby wiedzieć, które z nich uruchamiamy z terminala w folderze, w którym znajduje się PKGBUILD (po zapisaniu ścieżek plików w źródle) makepkg -g a sumy pojawią się na ekranie.
Możliwe jest również użycie innych sum, takich jak sh1. - budować: w tej funkcji umieścimy polecenia wymagane do przystąpienia do kompilacji oprogramowania. Jeśli kompilacja nie jest konieczna, potrzebna jest tylko następująca funkcja)
- pakiet: w tej innej funkcji będą wykonywane polecenia instalacji programu. Na przykład, jeśli kompilujemy tutaj kod w C, instalacja make pójdzie.
Aby zakończyć, musimy tylko wykonać makepkg aby sprawdzić, czy pakiet został wygenerowany.
Jak widać, jest to dla nas trudne. Zostawiam Wam kilka dodatkowych parametrów makepkg:
- -ja: Nakazuje makepkg zainstalować pakiet po jego utworzeniu.
- -S: Zainstaluj zależności pakietów, jeśli znajdują się w repozytoriach.
- -FA: Jeśli istnieje już pakiet o tej nazwie, wersji i rewizji z tym parametrem, każemy go nadpisać.
- -do: Po zakończeniu wyczyść foldery robocze (pkg i źródło).
- -A: Przepakuj pakiet bez konieczności ponownej kompilacji.
Polecam zobaczyć więcej plików PKGBUILD, aby zobaczyć więcej przykładów, wykonaj polecenie makepkg -h aby zobaczyć pozostałe parametry programu, oprócz wyświetlania pliku oficjalna dokumentacja makepkg na Arch Linux Wiki co możesz znaleźć tutaj