Kontynuujemy naszą serię artykułów, w tym zajmiemy się następującymi aspektami:
- instalacja
- Katalogi i pliki główne
Przed kontynuowaniem zalecamy nie przerywać czytania:
instalacja
W konsoli i jako użytkownik korzeń instalujemy wiązać9:
aptitude zainstaluj bind9
Musimy również zainstalować pakiet dnsutil który posiada niezbędne narzędzia do wykonywania zapytań DNS i diagnozowania operacji:
aptitude zainstaluj dnsutils
Jeśli chcesz zapoznać się z dokumentacją znajdującą się w repozytorium:
aptitude zainstaluj bind9-doc
Dokumentacja będzie przechowywana w katalogu / usr / share / doc / bind9-doc / arm a plik indeksu lub spis treści to bv9ARM.html. Aby go otworzyć, uruchom:
firefox / usr / share / doc / bind9-doc / arm / Bv9ARM.html
Kiedy instalujemy wiązać9 na Debianie, tak samo działa pakiet bind9utils co zapewnia nam kilka bardzo przydatnych narzędzi do utrzymania działającej instalacji programu BIND. Wśród nich znajdziemy rndc, named-checkconf i named-checkzone. Ponadto pakiet dnsutil wnosi całą serię programów klienckich BIND, wśród których będzie kopać i nslookup. Użyjemy wszystkich tych narzędzi lub poleceń w kolejnych artykułach.
Aby poznać wszystkie programy z każdego pakietu, musimy wykonać je jako użytkownik korzeń:
dpkg -L bind9utils dpkg -L dnsutils
Albo idź do Synaptic, poszukaj pakietu i zobacz, które pliki są zainstalowane. Szczególnie te, które są zainstalowane w folderach / usr / bin o / usr / sbin.
Jeśli chcemy dowiedzieć się więcej o tym, jak korzystać z każdego zainstalowanego narzędzia lub programu, musimy wykonać:
człowiek
Katalogi i pliki główne
Kiedy instalujemy Debiana, plik jest tworzony / Etc / resolv.conf. Ten plik lub „Plik konfiguracyjny usługi resolvera", Zawiera kilka opcji, którymi są domyślnie nazwa domeny i adres IP serwera DNS zadeklarowane podczas instalacji. Ponieważ treść pomocy pliku jest w języku hiszpańskim i jest bardzo przejrzysta, zalecamy przeczytanie go za pomocą polecenia man resolv.conf.
Po zainstalowaniu wiązać9 W Squeeze tworzone są przynajmniej następujące katalogi:
/ etc / bind / var / cache / bind / var / lib / bind
W książce adresowej / etc / bind znajdziemy między innymi następujące pliki konfiguracyjne:
named.conf named.conf.options named.conf.default-zones named.conf.local rndc.key
W książce adresowej / var / cache / bind stworzymy pliki Obszary lokalne którym zajmiemy się później. Z ciekawości uruchom następujące polecenia w konsoli jako użytkownik korzeń:
ls -l / etc / bind ls -l / var / cache / bind
Oczywiście w ostatnim katalogu nic nie będzie, ponieważ nie utworzyliśmy jeszcze Strefy Lokalnej.
Dzielenie ustawień BIND na wiele plików odbywa się dla wygody i przejrzystości. Każdy plik ma określoną funkcję, jak zobaczymy poniżej:
nazwa.conf: Główny plik konfiguracyjny. Zawiera plikinamed.conf.options, nazwany.conf.lokalny y nazwane.conf.default-strefy.
named.conf.options: Ogólne opcje usługi DNS. Dyrektywa: katalog „/ var / cache / bind” powie bind9 gdzie szukać plików utworzonych Stref Lokalnych. Deklarujemy tutaj również serwery „Spedytorzy„Lub w przybliżonym tłumaczeniu„ Zaliczki ”do maksymalnej liczby 3, które są niczym innym jak zewnętrznymi serwerami DNS, z którymi możemy się skonsultować w naszej sieci (oczywiście przez zaporę sieciową), które odpowiedzą na pytania lub żądania, które nasz DNS local nie jest w stanie odpowiedzieć.
Na przykład, jeśli konfigurujemy DNS dla sieci LAN192.168.10.0/24i chcemy, aby jeden z naszych usług przesyłania dalej był serwerem nazw UCI, musimy zadeklarować dyrektywy forwarders {200.55.140.178; }; Adres IP odpowiadający serwerowi ns1.uci.cu.
W ten sposób będziemy mogli skonsultować się z naszym lokalnym serwerem DNS, który jest adresem IP hosta yahoo.es (który oczywiście nie znajduje się w naszej sieci LAN), ponieważ nasz DNS zapyta UCI, czy wie, który jest adres IP yahoo.es, a wtedy da nam zadowalający wynik lub nie. Również w samym pliku nazwa.conf.opcja Zadeklarujemy inne ważne aspekty konfiguracji, jak zobaczymy później.
nazwane.conf.default-strefy: Jak sama nazwa wskazuje, są to Strefy domyślne. Tutaj konfigurujesz BIND nazwę pliku, który zawiera informacje o serwerach głównych lub serwerach głównych niezbędne do uruchomienia pamięci podręcznej DNS, a dokładniej o plikudb.root. BIND jest również poinstruowany, aby mieć pełną władzę (być autorytarną) w rozstrzyganiu nazw domen localhost, zarówno w zapytaniach bezpośrednich, jak i odwrotnych, i to samo dla obszarów „Broadcast”.
nazwany.conf.lokalny: Plik, w którym deklarujemy lokalną konfigurację naszego serwera DNS za pomocą nazwy każdego z plików Obszary lokalne, i które będą plikami rekordów DNS, które będą mapować nazwy komputerów podłączonych do naszej sieci LAN z ich adresami IP i odwrotnie.
klucz.rndc: Wygenerowany plik zawierający klucz do sterowania BIND. Korzystanie z narzędzia kontroli serwera BIND rndc, będziemy mogli ponownie załadować konfigurację DNS bez konieczności ponownego jej uruchamiania za pomocą polecenia rndc przeładuj. Bardzo przydatne, gdy dokonujemy zmian w plikach Stref Lokalnych.
W Debianie pliki stref lokalnych może również znajdować się w / var / lib / bind; podczas gdy w innych dystrybucjach, takich jak Red Hat i CentOS, zwykle znajdują się w / var / lib / named lub inne katalogi w zależności od stopnia zaimplementowanego bezpieczeństwa.
Wybieramy katalog / var / cache / bind jest to ta sugerowana domyślnie w pliku Debian named.conf.options. Możemy użyć dowolnego innego katalogu, o ile podamy plik wiązać9 gdzie szukać plików stref, lub podajemy bezwzględną ścieżkę do każdej z nich w pliku nazwany.conf.lokalny. Używanie katalogów zalecanych przez dystrybucję, której używamy, jest bardzo zdrowe.
Omówienie dodatkowych zabezpieczeń związanych z tworzeniem klatki lub środowiska Chroot dla BIND wykracza poza zakres tego artykułu. Podobnie jest z kwestią bezpieczeństwa w kontekście SELinux. Ci, którzy muszą wdrożyć takie funkcje, powinni zwrócić się do podręczników lub literatury specjalistycznej. Pamiętaj, że pakiet dokumentacji bind9-doc jest zainstalowany w katalogu / usr / share / doc / bind9-doc.
Cóż, panowie, jak dotąd druga część. Nie chcemy rozwijać ani jednego artykułu ze względu na dobre rekomendacje naszego Szefa. Wreszcie! przejdziemy do podstaw konfiguracji i testowania BIND… w następnym rozdziale.