Gisteren heb ik op een van de computers op het werk de meest populaire Rolling Release-distributie van GNU / Linux direct: Arch Linux.
De taak was niet moeilijk, maar ook niet gemakkelijk, en in het proces heb ik veel dingen geleerd en ik wil een deel van de opgedane kennis met jullie allemaal delen.
Ik begin met te zeggen dat ik de laatste keer dat ik heb geïnstalleerd Arch Linux alles was veel gemakkelijker, maar als je eenmaal gewend bent aan de nieuwe manier van installeren, wordt het proces erg snel. Stel je voor dat het doen van alles wat ik je later zal laten zien, het me niet meer dan 5 minuten kostte om het basissysteem te installeren en te laten werken. Natuurlijk heb ik enkele lokale repositories, dus de vertraging zal zijn waar de pakketten worden geïnstalleerd.
Wat een gebruiker van Debian (of andere distributies) moet weten
Het moeilijkste is misschien niet zozeer de installatie als wel het begrijpen hoe het werkt systemd. Proberen een analogie te vinden die zo dicht mogelijk bij gebruikers van Debian, Ik geef je een voorbeeld:
Wanneer we installeren KDE en bij het opstarten van de computer KDM (of een andere service) start niet, wat we doen is draaien op de TTY:
# /etc/init.d/kdm start
Of wat is hetzelfde:
# service kdm start
Nou, in het geval van systemd eerst moeten we de service inschakelen:
# systemctl enable kdm.service
en start het dan:
# systemctl star kdm.service
Tot nu toe is alles eenvoudig, maar waar wordt de kwestie ingewikkeld? Welnu, er zijn andere demonen zoals die van Netwerkmanager, dat je bij het zien van het vorige voorbeeld zou denken dat het wordt geactiveerd door:
# systemctl enable networkmanager.service
of iets dergelijks, maar zo is het niet, maar we moeten zeggen:
# systemctl enable NetworkManager
Er is nog een heel belangrijk detail met het onderwerp van het netwerk. Vergeet het maar ethX y wlanX, niet meer ifconfig, als, als naar beneden.. nu zijn de dingen anders. Mijn netwerkinterfaces, zowel bedraad als wifi, worden nu bijvoorbeeld genoemd (in deze volgorde): enp5s0 y wlp9s0.
Hoe weten we dit als we ifconfig niet meer hebben? Nou, met behulp van het commando:
$ ip link
Om in Debian een interface te bouwen, hoefden we alleen een terminal te openen en het volgende te plaatsen:
# ifup eth0
En om het uit te schakelen:
# ifdown eth0
Om een ​​netwerkinterface te openen of uit te schakelen, moeten we dit doen met behulp van de opdrachten:
# ip link set enp5s0 down
En om ze op te tillen:
# ip link set enp5s0 up
Als we handmatig een IP-adres in Debian en afgeleiden willen instellen, hoeven we alleen maar te zetten:
# ifconfig eth0 192.168.X.X [otros parámetros opcionales]
In Arch Linux moeten we echter het commando gebruiken:
# ip link set enp5s0 up # ip addr add 192.168.XX / 255.255.255.0 dev enp5s0 # ip route standaard toevoegen via 192.168.XX
In het geval van wifi moeten we uitvoeren:
# wifi-menu wlp9s0
Dit zijn met name de dingen die vooral in botsing komen met de gebruiker die vandaan komt Debian bij het betreden van de wereld Arch Linux. Er kunnen er nog meer zijn, maar voor mij waren deze in ieder geval de belangrijkste.
Dan moeten we ons aanpassen aan het feit dat we niet langer gebruiken:
# aptitude update
Maar
# pacman -Su
En die we niet installeren met:
# aptitude install
Maar met:
# pacman -S
Natuurlijk, als ze daar zo aan aangepast zijn Bekwaamheid, kunnen we altijd een aantal aliassen maken om uit te voeren PacMan met behulp van dezelfde commando's als in Debian 
En tot slot moeten we in gedachten houden dat het mogelijk is dat de namen van sommige pakketten of metapakketten enigszins verschillen in Debian en Arch.
Mijn indrukken en mijn eerste contact
Ik hou echt van de snelheid waarmee de laptop start, vanaf het moment dat de Grub passeert tot de KDM start duurt het slechts ongeveer 5 seconden (zonder overdrijving en met een SATA HDD).
Een ander ding waar je snel aan went, is de snelheid waarmee de pakketten worden geïnstalleerd met Pacman, het is echt snel, hoewel ik een manier moet vinden om het een beetje aan mijn voorkeuren aan te passen, markeer bijvoorbeeld de zoekresultaten met kleuren of zoiets, want zoals het standaard komt, is het een beetje moeilijk om iets te vinden.
In ArchLinux hebben we al beschikbaar KDE4.10.5 maar er gebeurt iets vreemds met mij, en dat is met Nepomuk geactiveerd, wanneer het begint te berekenen en te controleren of er nieuwe bestanden zijn, neemt het RAM-verbruik toe (zonder iets aan te raken) en de gelukkige Vdeugdzaam hij heeft zelf meer dan 1GB verbruikt. Gelukkig is dit iets dat momenteel wordt opgelost KDE4.11.
Aan de andere kant begrijp ik dat Arch Linux KISS is en al het andere, maar ik begrijp niet waarom ze geen eenvoudiger installatieprogramma gebruiken, iets eenvoudiger, vooral voor het meest kritieke deel van de installatie, namelijk het partitioneren. Voor een gebruiker die enigszins gewend is aan GNU / Linux, lijkt de manier om Arch te installeren misschien eenvoudig, maar voor een nieuwkomer lijkt het mij niet.
En niets, zo begint mijn avontuur met deze distributie, die, zoals mijn collega KZKG ^ Gaara me vertelde: "Eens kijken hoelang het duurt." Ik heb veel werk voor de boeg, ik lees veel documentatie en experimenteer om alles te kunnen doen wat ik doe met mijn Debian ... En dit is mijn kleine ToDo:
- Installeer de pakketten die ik dagelijks gebruik en maak het systeem gereed.
- Installeer Qemu-KVM
- Installeer webserver
In het tweede deel van dit installatielogboek zullen we zien hoe je Arch Linux kunt installeren zonder te sterven.. 